عاشقان را سر شوریده به پیکر عجب است !!!

بزرگ مرد دلیر سرزمینم شهادتت مبارک . هیچ وقت فکر می کردی شهادتت دل یک جهان را بلرزاند و اشک ها را یر روی گونه ها بلغزاند . چند روز است هر وقت به یادت می افتیم گریه می کنیم . حتی جرات دیدن نحوه به شهادت رساندنت را نداریم ! تو چه مرد بودی ! درست وسط معرکه ، جلادان را دیدی اما نه نرسیدی و نه لرزیدی ! خوش به سعادتت که مرگی شبیه مرگ اربابت را برگزیدی ! بهشت گوارای وجودت مرد ! بی گمان در همان لحظه ی عاشقی و بی سر شدن اربابت حسین به پیشوازت آمد . خوش به سعادتت مرد ! تو مرد بودی !مرد

برداشت به امّید تو ساک سفرش را
ناگفته ترین خاطره ی دور و برش را

برگشت، نگاهی به من انداخت و خندید
بوسید در آن لحظه ی آخر پسرش را

برخاسته بود العطش از مجلس روضه
آتش زده بود آه... دل شعله ورش را

پر زد به هوای حرم عشق که شاید
یک روز بریزد همه جا بال و پرش را

آهسته فقط گفت: امان از دل زینب
وقتی که رساندند به مادر خبرش را

این کرب و بلا نیست دمشق است،که هربار
یکجور شکسته دل هر رهگذرش را

آیا تن بی جان تو هم زیر سم اسب...
بگذار نگوییم از این بیشترش را

در راه دفاع از حرم عشق چه خوب است
عاشق بدهد مثل تو صدبار سرش را

طیبه عباسی ترابی