بَلَسان

بلسان ، درختی است کوچک ، مانند درخت حنا ، از تیره سدابیان ، که به صورت درختچه در سرزمین اعراب می روید و در خوش بویی و معطر بودن مشهور است . کشت بلسان در میان اهالی مشرق رایج بود . تجار آن را خریده ، به مصر می بردند . اهالی مصر ، هنگام دفن اموات و برای احترام به آنها ، از بلسان استفاده می کرده و همراه اموات دفن می نمودند. گویند آن قافله ای که یوسف (ع) را خرید ، همراه خود بلسان به مصر می برد.

در برخی روایت ها هست که بلسان ، درختی است در مصر ، که در عالم همان یک درخت بود و جای آن را «عین الشمس» می خوانند.

قزوینی در عجایب فارسی آورده که ریشه ی این درخت در چاهی است که حضرت عیسی (ع) در آن غسل کرده است.

چوب این درخت را عود البلسان ، دانه اش را حب البلسان و روغن آن را دُهن البلسان گویند. طوسی در عجایب المخلوقات آورده ، گل های سفیدی از این درخت می روید که دم کرده ی آن برای رفع رعشه و بهتر شدن افلیج به کار می آید و تخم آن خواص دارویی بسیار دارد. همچنین خواص عجیبی برای روغن بلسان ذکر شده است. واژه ی روغن بلسان در شعر فارسی نیز انعکاس یافته :

به لسانش نگر که چون بلسان

روغن دیریاب می چکدش ( خاقانی )

بلسان مصر خواهی ، به لسان من نگه کن

چه عجب حدیث شیرین ، ز چنین رطب لسانی (نظامی )

نوشته شده توسط علی صفایی پور عضو نوجوان مرکز زرقان